Surreal Starry Night: A Cosmic Painting of Beauty and Mystery

از اونجایی که دقیقا یک ربع ساعت، بی‌وقفه داشتم بهش نگاه میکردم، دلم نیومد بدون نوشتن متن دربارش، ولش کنم و بفرستمش. همونطور که گفتم جدیدا حس میکنم اگر اون چیزایی که تو ذهنت میاد موقع دیدن یک اثر رو بنویسی، اون اثر خیلی لذت بیشتری رو بهت بده حالا شاید این نوشته‌ها رو اینجا بذارم شاید هم نه، نمیدونم. و درباره این نقاشی، راستش کاش می‌شد در همین نقاشی خودکُشی کرد. کاش می‌شد خود را به دست همین پیچ و تابهای آسمان سپرد و غرق یکی از همین ستاره‌های بی‌شباهت به هر ستاره کرد. ستاره‌هایی که خودشان خود را به پایین پرتاب کرده‌اند و وجود خودشون رو به آب سرد و بی‌روح توی شب اهدا کردن و دیگر هیچوقت برنگشتن. یکی شدن با ابدیتی آرام و سرد. این نوع خودکشی آره گفتن به مرگ نیست، بلکه دقیقا نگاه خیره به مرگ و تف کردن توی صورتشه وقتی که کششی قوی و نامرئی درون هستی ما رو بی‌اراده به درون خودش می‌کُِشه. مثل خودکشی دلوز برای کشیدن یک نفس عمیق. فقط می‌توانم بگویم ای کاش می‌شد در یکی از ستاره‌های همین نقاشی خودکشی کرد.