Surreal Journey: The Essence of Unspoken Love
شعری که از تو نگفته است را نمیتوانم درک کنم فکری که تو در آن نیستی پرترهایست بدون چشم که نمیتوان در آن غرق شد خالی تاریک سرد بارها عشق را همچون سنگی سنگین بلند کردهام و به جایش گذاشتهام در تو جزیرهایست که سنگهایش با بوسیدن تمام نمیشود به تو فکر میکنم به عبور کردنت از میان جمعیت همچون آبشاری از میان مه فرو میروم در تو در اعضایی از تو که هنوز دست نخورده مانده است انگار این همه سال برای تو سکوت کردهام و اگر قرار باشد چیزی از گلویم برون بزند اسم تو خواهد بود
- Model
- Images
- 1
- Remixes
- 0
- License
- Personal use
A surreal, emotive scene depicting the essence of unspoken love and longing
Related landscapes
More to explore.